Ze kijkt ons aan, de cursusleidster. Haar blik dwaalt over ons vieren terwijl haar rechterhand haar sjaal over haar schouder weer goed schikt. Jullie zijn bijzonder. Zo moedig. Zo weinig mensen die dit durven doen.

Ik hoor haar. Maar wat er volgt ben ik kwijt. Mijn gedachten gaan er met me vandoor. ‘Hoezo is dit moedig?’ hoor ik mezelf vragen. Oké, het toneel is misschien niet de plek waar iedereen van nature graag rondhangt, zelfs niet als het simpelweg gewoon een leeg klaslokaal is. Maar ik heb duizenden mensen die me volgen online. Coaches, therapeuten, trainers… allemaal mensen die bezig zijn met zelfontwikkeling. Stappen zetten voorbij hetgeen je tegenhoudt. Hoezo zijn wij dan moedig?

Iedereen wil toch zichzelf liever ontmoeten dan continue tegenkomen? En dat doen we toch ook liever gewoon in een vrije, open, speelse setting dan in een afgesloten kamertje bij een coach die ervan overtuigt is dat ze jou een stukje ‘gelukkiger kan maken’? Mijn hoofd had het er maar zwaar mee, met deze uitspraak. Gedurende de dag gingen we aan de slag. Had ik lol, ontdekte ik mijn gedachten, waar ik meestal om kon lachen maar soms ook niet. Dan pakte ik het thema op en speelde het uit. Soms direct, soms in een scene erna.

Stel je voor; er is een dertig jaar getrouwd koppel dat lekker zit te ontbijten. Simpele conversatie in de zin van ‘wil je ook een eitje schat?’ en ‘oh wat heerlijk dat het niet regent vandaag, kunnen we ook nog even naar buiten’. Onder dat spel echter is er een heel drama gaande. Zijn er gedachten als ‘wat een oud wijf is ze inmiddels eigenlijk ook’ en ‘jee… had ie z’n tanden niet kunnen poetsen? Zo met koffie in de ochtend heeft ie echt een meurbek’.

Dit soort zaken gebeuren. Ze komen voor. Ook in jouw hoofd waarschijnlijk. En niet alleen over die ander. Soms júíst ook over jezelf. Hoe zou het zijn als je deze eens de ruimte ging geven? Ermee gaat spelen? Het er laat zijn?

Daarvoor mag je in het moment zelf 1) opmerken dat er vanalles gaande is in je lijf. Er is ‘feest in de tent’, je innerlijke speler verdwijnt naar de achtergrond en je wordt zelfbewust. Dan mag je 2) jezelf bewust worden van wat er speelt door letterlijk in de schoenen van je pijn te gaan staan. laat het toe. Erken wat er is. 3) Soms komen er nu nog andere aspecten aan bod. Zaken die tegen je zijn gezegd en die je je ‘eigen’ hebt gemaakt of een manier die je hebt ontwikkeld om pijn in de toekomst te voorkomen, zoals het spelen van de lachebek of de perfectionist. 4) Doordat alles ‘out in the open is’ kan er nu gekeken worden hoe er op een creatieve, open manier met het ‘drama’ dat is uitgespeeld een nieuwe oplossing gevonden kan worden. Zodat 5) er een einde gevonden kan worden dat een nieuw begin weergeeft. Wetende dat alles wat was en alles wat is slechts een illusie op het podium was. Maar waarbij wél je gedachten, gevoelens en identificatie ondertussen zijn verandert.

Hoe zou het zijn wanneer je op het podium staande nu eens niet je zenuwen zou proberen te verdoezelen, maar een stap achteruit doet, en in een fictieve personage stapt die deze gevoelens verwoord? Dan kún je daarna amper terugkomen in jezelf zonder te voelen dat deze ‘stem’ ietwat achter je staat. Dit hele simpele voorbeeld geeft aan hoe simpel het is om je niet langer te vereenzelvigen met de gedachten of gevoelens die je voelt… áls je het maar aan durft te gaan.

En dat was wat ik die dag ging begrijpen. Ik speelde wat meer uit dan enkel mijn perfectionist. Oude delen van mezelf kwamen omhoog en kregen een stem. Ik ontworstelde me uit oude pijn en van conditioneringen. En terwijl ik al napuffend van een intens stuk neerzonk op mijn plek en ik van mijn trainster het compliment kreeg: ‘ik bewonder de gretigheid van jouw innerlijke speler’ begreep ik wat ze eerder die dag had bedoeld. Het ís moedig dit te doen. En ik vind niets héérlijkers dan dit. Mezelf vrijspelen. En dat gun ik jou ook!